.

.

دیدار(2) / سعید سلطانی طارمی



در باز می شود

 اوست

با قهوه ی معطر چشمانش

که از نگاهشان

بوی سپید شیر می آید.


وارد که می شود

دنباله ی کشیده ی زلفانش

در آن سوی افق به سحرگاه می وزد

و ابرهای نازک پاییزی را 

تحریک می کند

باران

در خلسه ی مدام صدایش

می بارد


من ،

احساس می کنم

در امتداد یک جریانم

و زندگی ادامه ی خود را

                            می خواند

و پرده ها

از صحنه می روند:

مردی نشسته است

در انتهای یک نخ سیگار 

دارد به ابتدای خودش فکر می کند

آرام

       آرام

دنیای گله ها

              و کشتزارها

آرامش فصول مکرر

قطعیت حضور نیاکان

و گردش زمین

در امتداد آن نخ سیگار

می سوزند

               و دود می شوند

و کودکی که دور دهانش را 

با یک زبان سرخ موَرّب 

                       می لیسد

از خواب های شهر برون می ریزد

و ناگهان،

اعلام می کند:

باور کنید

من پیری تمام جهانم.




در باز می شود

با او 

بوی برنج و قهوه می آید 

بوی کتاب و خواب

و سوی من جهان همه جا برق می زند

و هیچ کس

نسبیت وجود خودش را 

باور نمی کند

و فیلسوف های شعبده گر

در پیله های گمشدگی می پوسند

و عشق 

          عشق

                 عشق 

جریان عاشقانه ی هستی را 

آغوش می کند

و رازهای کوچک ما را

در گوش کوچه های جهان می ریزد

انگشت های او

آواز می شوند

و خون میان شاهرگ من

                           می رقصد

و صوفیان مرده ی جانم را

در یک سماع زنده ی توفانی

از گورهای خویش می انگیزند


من هیچوقت زنده نبودم

و پیله های تجربه ام 

از مرگ بی هویت خودخواه

لبریز بود


من هیچ وقت زنده نبودم 

جز در کنار او

که هستی شکفته ی سیب است

و من شبی دراز

او را

در آن سوی هوای ترنجستان

از یک بهشت مست ربودم

                           17/ 8/84